Slider

Kocie oblicze Kotoru

Jeśli jesteście miłośnikami kotów, musicie odwiedzić to miasto. Jeśli nie i tak znajdziecie tysiąc powodów. Choćby taki, że to miasto, wpisane na listę UNESCO, jest równie urodziwe, co oblegany przez fanów „Gry o tron” – Dubrownik, a jednak mniej zadeptane przez turystów.

Położony na krańcu Zatoki Kotorskiej u stóp masywu Lovcen Kotor może poszczycić się historią liczącą ponad 2300 lat. Na przestrzeni wieków znajdowało się w rękach iliryjskich, greckich, rzymskich, bułgarskich, serbskich, węgierskich, weneckich, tureckich austriackich czy francuskich. Mimo tych burzliwych dziejów Kotor jest jednym z lepiej zachowanych średniowiecznych miast w tej części Europy. Każda z mieszkających tu niegdyś nacji pozostawiła swój ślad, czyniąc miasto niepowtarzalną mieszanką kultur, stylów i religii.  Położone u stóp gór, na krańcu Zatoki miasto, opasane jest  świetnie zachowanymi murami miejskimi i fosą zasilaną wodą z górskich rzek. w chłodnej wodzie fosy flegmatycznie pływają  ogromne ryby nic sobie nie robiąc z miejskiego gwaru. Od strony portu do wnętrza Starówki  prowadzi renesansowa  Brama Morska. I my właśnie tędy przekraczamy miejskie fortyfikacje.

Tuż za Bramą  znajduje się podłużny  Trg od Oruzja (Plac Broni). To właśnie przy Placu Broni, który stanowił niegdyś serce miasta,  ulokowały się reprezentacyjne budynki: Arsenał, budynek Teatru, była siedziba weneckich namiestników – Pałac Książęcy czy powielana na wielu  pocztówkach z Kotoru –  Wieża Zegarowa. Mimo upału place i ulice tętnią życiem. Pod parasolami restauracji szukając ochłody rozsiedli się   miejscowi i przybysze. Smakowicie pachną ryby i owoce morza, które jeszcze rano wiodły beztroski żywot w wodach Zatoki.  Przeciskamy się między kawiarnianymi stolikami, wędrujemy przez kolejne place: Mąki, św. Łukasza zwanym też placem cerkwi od znajdujących się na nim cerkwi św. Łukasza i cerkwi św. Mikołaja. Mijamy kolejne kościoły katolickie i prawosławne w tym romańską katedrę św. Tryfona, koronkowe weneckie pałace: Drago, Biskupi czy Grgurina. Zaglądamy do świątyń gdzie duszna woń  woskowych świec i kadzideł spowija święte ikony i obrazy. 

Przemykamy wąskimi zaułkami, które kamiennymi schodkami pną się to do góry, to na dół. Zaglądamy przez kute  furtki i bramy do zastygłych w słońcu podwórek. Co rusz napotykamy mruczących mieszkańców Kotoru. Wylegują się na kamiennych schodach, nielicznych trawnikach, kawiarnianych fotelach – koty białe, czarne, rude i szaropręgowane. Nie zrażone tłumami turystów, pewne swego prawa do tego miejsca. W końcu to one, a nie dwunożni mieszkańcy Kotory doczekały się swego muzeum – Muzeum Kotów. Liczne sklepy z pamiątkami oferują  podobizny mruczących mieszkańców w formie breloczków, wisiorków czy figurek jako  wspomnienie  tej kociej aury.

My nie kusimy się  ani na oryginał, ani na kopie i starannie omijając wylegujące się w słońcu czworonogi, po niezliczonych kamiennych schodkach  wchodzimy na najbardziej na południe wysuniętą część obwarowań Bastion Gurdić. Z tego miejsca można podziwiać zarówno Starówkę jak i  relikty dominikańskiego klasztoru czy zatokę. W dole widać  wybrzeże z nowoczesną mariną, wielkie wycieczkowce i jachty o smukłych sylwetkach, bielejące w słońcu.  Spoglądamy w górę, na  wspinające się po zboczu mury prowadzące do twierdzy św. Jana górującej nad miastem. Tych, którzy znużeni gwarem portowo-handlowego miasta zapragną odosobnienia w twierdzy czeka wędrówka po 1350 stopniach. W nagrodę czeka widok, który zachwycił nawet Byrona. Przywodząca na myśl fiordy północy Bocca Kotorska.

Jeśli przyjdzie wam kiedyś ochota ją zobaczyć,  Kotor to dobry początek podróży.


z urodzenia gdańszczanka, z zawodu architekt, z miłości żona i mama, z pasji szwenda się, podgląda i podsłuchuje a potem to opisuje, po cichu marzy o podróży HEN
Posts created 33

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top
Podziel się